سرگیجه های بعد از شراب( غرب زدگی ام آرزوست)

آدمی خواندنی ترین کتابی است که اغلب نخوانده می ماند.

سرگیجه های بعد از شراب( غرب زدگی ام آرزوست)

آدمی خواندنی ترین کتابی است که اغلب نخوانده می ماند.

سرگیجه های بعد از شراب( غرب زدگی ام آرزوست)

دوش چه خورده‌ای دلا راست بگو نهان مکن
چون خمشان بی‌گنه روی بر آسمان مکن
باده خاص خورده‌ای نقل خلاص خورده‌ای
بوی شراب می زند خربزه در دهان مکن
روز الست جان تو خورد میی ز خوان تو
خواجه لامکان تویی بندگی مکان مکن
دوش شراب ریختی وز بر ما گریختی
بار دگر گرفتمت بار دگر چنان مکن
من همگی تراستم مست می وفاستم
با تو چو تیر راستم تیر مرا کمان مکن
ای دل پاره پاره‌ام دیدن او است چاره‌ام
او است پناه و پشت من تکیه بر این جهان مکن
ای همه خلق نای تو پر شده از نوای تو
گر نه سماع باره‌ای دست به نای جان مکن
نفخ نفخت کرده‌ای در همه دردمیده‌ای
چون دم توست جان نی بی‌نی ما فغان مکن
کار دلم به جان رسد کارد به استخوان رسد
ناله کنم بگویدم دم مزن و بیان مکن
ناله مکن که تا که من ناله کنم برای تو
گرگ تویی شبان منم خویش چو من شبان مکن
هر بن بامداد تو جانب ما کشی سبو
کای تو بدیده روی من روی به این و آن مکن
شیر چشید موسی از مادر خویش ناشتا
گفت که مادرت منم میل به دایگان مکن
باده بنوش مات شو جمله تن حیات شو
باده چون عقیق بین یاد عقیق کان مکن
باده عام از برون باده عارف از درون
بوی دهان بیان کند تو به زبان بیان مکن
از تبریز شمس دین می رسدم چو ماه نو
چشم سوی چراغ کن سوی چراغدان مکن

مولوی » دیوان شمس » غزلیات

پیام های کوتاه

طبقه بندی موضوعی

نویسندگان

آخرین مطالب

۲۷ مطلب در آبان ۱۳۸۴ ثبت شده است

اگر من و تو برگ بودیم      
هنگام خزان      
زودتر از تو می شکستم و می افتادم      
تا زمانی که تو می افتی     
در آغوشت گیرم
۲ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۸ آبان ۸۴ ، ۰۲:۴۱
سوشیانت زرتشتی
لای یکی از کتابهای کتابخونه دانشکده، با خط زیبایی نوشته شده بود:

آفتاب را دوست دارم، به خاطر لباست بر روی طناب رخت
باران را دوست دارم به خاطر چتر آبی رنگت
و از وقتی نماز خواندنت را دیدم،خداپرست شده ام!
موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۶ آبان ۸۴ ، ۰۸:۴۱
سوشیانت زرتشتی
از حنجره عشق داد زدم من با توام با تو                         
جوابم دادی دوباره فریاد زدم                         
تو به من خندیدی                        
زیبا شدی چون گل چون لبخند گل زیباست                          
دستم را به سویت آوردم                      
از منجلابم بیرون کشیدی منجلاب جهل                         
با تو بودن آرزوی دیرینم بود                         
به آرزویم رساندی،رساندی و رفتی                      
حال در حسرت دیدار تو می سوزم                      
خواستم تو را در باغ عکسهایت بجویم                     
اما عکسی که داشتم و دگر ندارم                     
فاصله ها تو را از من گرفتند                    
لعنت بر فاصله هایی که بین ماست                  
"دریا کوچیک" دلش تنگ است                  
نمی توانم بدون تو به دیدارش روم                  
می ترسم از من سراغ تو را بگیرد                
می ترسم اشک بریزد                  
مرور خاطرات دیوانه ام می کند                   
کسی گفت"تو را از یاد برده"                       
در جوابش خندیدم و گفتم               
"او تنها یاد مرا با خود برده نه مرا از یاد"              
 نمی دانم نقطه سر خط کی فرا می رسد                 
دگر صبرم نیست                                        

غیلوله های شبهای تنهایی
۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۵ آبان ۸۴ ، ۲۲:۴۱
سوشیانت زرتشتی
پروردگار مهربان من از دوزخ این بهشت رهایی ام بخش.
در اینجا هر درختی مرا قامت دشنامی است و هر زمزمه ای بانگ عزایی و هر چشم اندازی سکوت گنگ و بی حاصل و رنجزای گسترده ای. 
در هراس دم  نمی زنم در بی قراری زندگی می کنم و  بهشت تو برای من بیهودگی رنگینی است.
هیچکس، هیچ چیز در اینجا "به خود" هیچ نیست بودن من بی مخاطب مانده است.
من در این بهشت، همچون تو در انبوه آفریده های رنگارنگت"تنهایم".
تو قلب بیگانه را می شناسی که خود در سرزمین وجود بیگانه بوده ای.
دردم درد "بی کسی" بود کسی را برایم بیافرین که در او بیارامم.
موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۵ آبان ۸۴ ، ۰۴:۴۱
سوشیانت زرتشتی
Life without love is like a tree without blossom and fruit,   
And love without beauty is like flowers without scent and fruit without seeds.   
Life, love and beauty are three persons in once,  Who cannot be separated or changed.   
In truth have earthly bodies desired unbeknown.   
And must they oft-time separate for earthly purpose,    
And remain apart for worldly reason.   
But all spirits abide in safety in love’s hands,   
Till death do come and bear them aloft to God.  

زندگی بدون عشق به درختی می ماند بدون شکوفه و میوه                                         
عشق بدون زیبایی به گلهایی می ماند بدون رایحه و به میوه هایی که هسته ندارند.                                 
زندگی، عشق و زیبایی یک روحند در سه بدن که نه از یکدیگر جدا می شوند و نه تغییر می کنند.             
جان های خاکی که اشتیاق پنهان به حقیقت دارند، گاه به گاه برای مصالح زمینی از آن دور می شوند         
و برای هدفی زمینی از آن جدا می افتند.                                                                    
با وجود این همه روح ها در دستان امن عشق اقامت دارند.                                           
 تا زمانی که مرگ از راه برسدو آنها را نزد خدا به عالم بالا ببرد.                                        
تقدیم با عشق
موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۵ آبان ۸۴ ، ۰۰:۴۱
سوشیانت زرتشتی
اهل دانشگاهم                                            
روزگارم بد نیست                           
نسبم   شاید برسد به انیشتین، نیوتن                            
یا ارسطو، تالس من کتابم را                               
وقتی می خوانم                                   
که شده آخر ترم                                    
اهل خوابستانم                                            
خوابگاهم قفسی است                                    
 که هفت، هشت نفری                             
مثل من شب همه شب بر کف آن                                 
می خوابند                                     
فکر من در پی امرار معاش                                   
پی گرفتن قرض از رفقا                              
 یا پی اخذ وام از جای دگر                                  
یا که یک فرد دگر گم شده است                                
من نمی دانم که چرا می گویند:                                    
علم از ثروت بهتر است                                     
 و چرا در کت دانشمندان پول نیست                                        
جور دیگر باید دید                                                 
علم را باید شست                                        
پول را باید جست                                          
من بدهکارم                                        
بابت پول غذا،بابت پول کتاب                                   
پدرم پشت کوچ دوباره چلچله ها                               
چند صباحی است شده بازنشت                                     
از گاری خود تاکسی ساخته                                                       
است                                                                                
 اهل دانشگاهم                                                                             
 روزگارم بد نیست
۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۴ آبان ۸۴ ، ۰۴:۴۱
سوشیانت زرتشتی
عاشقانه می پرستمت   
وقتی می خوانمت قلبم به تپش میافتد    
وباز نام توست که بر لبانم جاری می شود     
شبها با یاد تو چشم بر هم می گزارم      
و به امید فردایی نزدیکتر به وصال       
یاد تو را در آغوش می کشم        
با تمام وجود احساست می کنم و فریاد می زنم          

دوستت دارم
موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۰ آبان ۸۴ ، ۰۵:۴۱
سوشیانت زرتشتی
بنا نبود سفر کنی               
منو شکسته پر کنی  
به هر در و به هر دیار                             
دوباره دربه در کنی                   
دلم رو که دیوونته                          
از این دیوونه ترکنی
موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۰ آبان ۸۴ ، ۰۵:۴۱
سوشیانت زرتشتی
کبوتر قشنگی بود
بالهایش همچون برف 
صورت ماهی داشت
در نگاهش عشق موج می زد
کبوتر سفید من قاصد محبت بود
روزی که یافتمش بالهایش زخمی بود
پاهایش لنگ میزد
خاموش ومنتظر به من زل زده بود
دستهای بیرحم نامردی این چنینش کرده بود
خون بود که از نگاهش می بارید
چرا مگر چه کرده بود که باید چنین تاوانی می داد
وقتی آمد خواب بودم تازه وقتی رفت بیدار شدم. 
راستی هیچ کسی او را ندیده؟
من و اون روزای خوبی داشتیم. 
اینارو دریا کوچیک خوب می دونه 
اما اون کبوتر خوشگل من هیچوقت زخمش خوب نشد. 
همیشه رنج میبرد و مرا نیز رنج می داد
اینارو هم دریا کوچیک خوب میدونه. 
تا اینکه یه روز رفت و در کوچه های انتظار تنهایم گذاشت
حالا موندم سراغشو از کی بگیرم
راستی هیچ کسی اونو ندیده؟  

تقدیم به کبوتر قشنگ آسمان قلبم
موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۰ آبان ۸۴ ، ۰۵:۴۱
سوشیانت زرتشتی
آه از این فاصله ها که هیچ گاه مرهم زخم بی کسی نمی شوند
آه ازاین جاده ها که نقش جدایی میزنند وبوی غربت میدهند
اینجا که باشی تنهایی ام را با هم تقسیم میکنیم 
وتو سهم لبخند هر روزهات را به من میبخشی و 
باز هم بوی صمیمیت است که به مشام میرسد
وطن تو قلب من است و 
من تصویر خودرا جز در چشمان تو نخواهم یافت
برگرد که آسمان اینجا آبی تر است   

تقدیم به تک ستاره آسمان قلبم
موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۹ آبان ۸۴ ، ۲۳:۴۱
سوشیانت زرتشتی
Submit Express Local SEO